و به سند معتبر از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام منقول است : هركه ده سال از براى خدا اذان بگويد ، حق‌تعالى بيامرزد گناهان او را به قدر آنچه ديده‌اش مىبيند ، و صدايش در آسمان بلند مىشود ، و هر تر و خشكى كه صداى او را بشنود تصديق او نمايند در آنچه مىگويد ، و از ثواب هركس كه در آن مسجد با او به جماعت نماز مىكند بهره‌اى به او بدهند ، و به عدد هركه به صداى اذان او نماز مىكند حسنه بيابد « 1 » . و در حديث بلال از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : مؤذّنان امينان مسلمانانند بر نماز و روزهء ايشان و بر گوشت و خون ايشان ، از حق‌تعالى چيزى سؤال نمىنمايند مگر آنكه به ايشان عطا مىفرمايد ، و در هيچ امرى شفاعت نمىكنند مگر آنكه شفاعت ايشان را قبول مىكند . و فرمود : هركه چهل سال از براى خدا اذان بگويد ، خدا او را روز قيامت با عمل چهل صدّيق محشور گرداند ، و هركه بيست سال اذان بگويد ، در قيامت به قدر آسمان اوّل او را نور كرامت فرمايد ، و هركه ده سال اذان بگويد ، خدا او را در قبّهء ابراهيم خليل عليه السّلام ساكن گرداند ، و هركه يك سال اذان بگويد ، حق‌تعالى در قيامت گناهانش را بيامرزد اگرچه به سنگينى كوه احد باشد ، و هركه خالص از براى رضاى خدا براى يك نماز اذان بگويد ، حق‌تعالى گناهان گذشته او را بيامرزد و در بقيّهء عمر او را از گناه حفظ نمايد ، و در بهشت او را در درجهء شهيدان جا دهد « 2 » . و به روايت ديگر از آن حضرت منقول است كه فرمود : مؤذّن را در ما بين اذان و اقامه حق‌تعالى ثواب شهيدى كرامت فرمايد كه در خون خود دست و پا زند « 3 » .

--> ( 1 ) بحار الانوار 84 / 104 ح 1 . ( 2 ) بحار الانوار 84 / 124 - 125 . ( 3 ) بحار الانوار 84 / 149 ذيل ح 43 .